Nie obciążaliśmy zbytnio wielbłądów. Wzięliśmy trzy małe bukłaki, które szóstego dnia okazały się już prawie puste. Trzeba było pomyśleć o ich napełnieniu.Groziło nam pewne niebezpieczeństwo, ponieważ o tej porze roku większość nielicznych źródeł Pustyni Arabskiej obsadzały plemiona wrogie Haddedihnom. Najbardziej należało się wystrzegać Beduinów plemienia Szerarat, którzy żyli w ustawicznej z Haddedihnami niezgodzie i z pewnością nie darowaliby nam życia, gdy im się udało nas ująć.Szejk ich nosił przydomek Abu Dem, co znaczy Ojciec Krwi. Groźniejszym jeszcze od niego był czarownik plemienia Szerarat, zwany Gadub el Sahar. Przy głosach nad wyrokarni śmierci żądał zwykle głowy jeńca i żądaniu temu przeważnie stawało się zadość. W stosunku do innowiercy, czy to szyity czy Żyda, czy chrześcijanina, był nieubłagany. Nawet współplemieńcy bali się go jak ognia i strzegli się tego czarownika, którego gniew groził niebezpieczeństwem nawet bliskiej rodzinie.160Ściśle rzecz biorąc, był potężniejszy od szejka.

(Reklama: calling card )