Bez trudu znalazłem przy blasku gwiazd miejsce, w którym wśród bloków skalnych widniało swobodne przejście do źródła. Nie ulegało wątptiwości, że Szeraraci przechodzili tędy. Poczołgałem się teraz w kierunku źródła. Po niedługim już czasie dobiegły mnie głosy. W końcu rozróżniłem słowa: Allahu akbar.! Aszahdu anna, la ilaha ill Allah, wa Mohammedu rasuhl Allah. Haygah alas salah!Szeraraci odmawiali chórem modlitwę wieczorną, zwaną eszeh. Ta okoliczność pozwoliła mi dotrzeć iak blisko, że mogłem się ukryć za kamieniem, odległym v kilka kroków od obozu wrogów. Chociaż gwiazdy nie świeciły jasno, mogłem przyjrzeć się placowi, okalającemu źródło. Beduini klęczeli na dywanach modlitewnych twarzami zwróceni ku Mekce i gestykulując, powtarzali słowa prowadzącego 166 modły, który był moim najbliższym sąsiadem. Poznałem w D~m pr~wódcę Szeraratów, który w południe nad Bir Nufah kazał zej~~ na dół wywiadowcy. Świetna okazja! Miał taki sam haik, co ja, i pra~le taką samą postać. Trzy, czy cztery osoby, które w południe siedzia~ obok niego u źródła Bir Nufah, klęczały w pewnym oddaleniu; pod~eślam, że postacie te umieszczone były przed nim, a więc odwrócpne doń plecami.

(Reklama: obrączki )