Pojedziemy więc we trójkę, ty sidi, ja i syn mój Kara Ben Halef, który podróżowanie przy twym boku uważać będzie za największy zaszczyt. Pomówię z żoną moją, Hanneh. Da nam mąkę najprzedniejszą i soczyste daktyle, abyśmy po drodze nie zaznali głodu.Klasnął w dłonie i zawołał rozpromieniony:158 Handulillah, chwała, cześć i sława Allachowi! Znowu owionie nas powietrze pustyni, i znowu będę mógł dowieść, że żyje we mnie dusza bohatera i zwycięzcy, którego nikt nie pokona, który w każdym niebezpieczeństwie był ci najwierniejszym przyjacielem i dzielnym obroficą!Jak można było przewidzieć, Hanneh ze względu na syna obdarzyła nas niezmierną ilością zapasów. Kara Ben Halef był niezwykle dumny, że zabieramy go na długą i niebezpieczną wyprawę. Po ceremoni pożegnania, ruszył na czele, wyprostowany w siodle jak świeca. Towarzyszyła nam grupka Haddedihnów z kozimi skórami; na utworzonej z nich łodzi mieliśmy przeprawić się przez Eufrat. Odprowadziwszy nas do brzegu rzeki, zawrócili, my zaś ruszyliśmy na południowywschód w kierunku pustyni.Syn czarownikaHalef wybrał trzy rącze i najbardziej wytrzymałe wielbłądy, które mogły przetrwać szereg dni bez wody.

(Reklama: )